تایوان می گوید ارتش چین تلاش می کند آن را فرسوده کند، اما می تواند پاسخ دهد

تایوان دوباره در روز یکشنبه پس از 27 جنگنده چینی، https://www.reuters.com/world/asia-pacific/taiwan-reports-27-chinese-air-force-planes-air-defence-zone-2021-11-28 جنگنده را در هم شکست. هواپیماهای نیروی هوایی دوباره وارد منطقه شناسایی دفاع هوایی آن یا ADIZ شدند.

چیو کو چنگ، وزیر دفاع، در حاشیه یک جلسه توجیهی پارلمانی برای قانونگذاران، در پاسخ به سوالی درباره آخرین تهاجم، به خبرنگاران گفت: “قصد آنها این است که به آرامی خسته شوند، تا به شما اطلاع دهند که ما این قدرت را داریم.”

نیروهای ملی ما نشان داده اند که در حالی که شما ممکن است این قدرت را داشته باشید، ما اقدامات متقابل داریم.

تایوان برای یک سال یا بیشتر از مأموریت‌های مکرر نیروی هوایی چین در نزدیکی جزیره تحت حکومت دموکراتیک و در ADIZ شکایت کرده است – نه فضای هوایی سرزمینی آن، بلکه منطقه وسیع‌تری که تایوان نظارت و گشت‌زنی می‌کند تا به این کشور زمان بیشتری برای پاسخگویی به هر موضوعی بدهد. تهدیدها

تایوان که پکن آن را متعلق به خود می‌داند و استفاده از زور را رد نکرده است، فعالیت‌های چین را جنگ «منطقه خاکستری» می‌نامد.

چیو، که وضعیت را “بسیار جدی” توصیف کرد، گفت تایوان به تجزیه و تحلیل انواع هواپیماهایی که چین برای اطلاع از برنامه های آینده استفاده می کند، ادامه خواهد داد.

وزارت دفاع تایوان گفت: آخرین ماموریت چینی شامل 18 جت جنگنده به اضافه 5 بمب افکن H-6 با قابلیت حمل اتمی و همچنین به طور غیرمعمول، یک هواپیمای سوخت گیری هوایی Y-20 بود.

بر اساس نقشه ای که این وزارتخانه ارائه کرد، بمب افکن ها و شش جنگنده به سمت جنوب تایوان به کانال باشی که جزیره را از فیلیپین جدا می کند، رفتند و سپس به اقیانوس آرام رفتند و به چین بازگشتند.

این هواپیماها با هواپیمای سوخت‌رسان همراه بودند، که نشان می‌دهد چین به جنگنده‌های کوتاه‌برد در داخل پرواز سوخت‌گیری کرده است، مهارتی که نیروی هوایی این کشور همچنان در تلاش است تا بتواند قدرت بیشتری را از سواحل چین پخش کند.

این وزارتخانه گفت تایوان هواپیماهای جنگی را برای هشدار دادن به هواپیماهای چینی فرستاد، در حالی که سیستم های موشکی برای نظارت بر آنها مستقر شده بودند.

چین قبلاً گفته بود که چنین مأموریت هایی برای حفاظت از حاکمیت کشور طراحی شده است.

(گزارش توسط سارا وو؛ ویرایش توسط بن بلانچارد و لینکلن فست.)