آن احساس کنده شدن

Blackrock با آخرین یادداشت چشم‌اندازهای کلان خود منتشر شده است و استدلال قانع‌کننده‌ای دارد: تورم عمدتاً ناشی از شوک‌های عرضه است، نه سیاست‌های مالی و افزایش نرخ‌ها راه‌حل نیست.

این تا حد زیادی ناشی از کمبود تولید و تغییر در هزینه های مصرف کننده به کالاها به جای خدمات بوده است.

همه اینها را قبلا شنیده ایم و قانع کننده است. من فکر می کنم تورم همراه با ویروس از بین خواهد رفت و ما بلافاصله به اقتصاد پس از بحران مالی باز خواهیم گشت. این بهترین حالت است.

زیرا اگر تورم ادامه پیدا کند و فدرال رزرو مجبور شود تا سطح صندوق های فدرال رزرو تا +4 درصد افزایش یابد، حمام خونی در بازار بدهی ایجاد می شود که به همه چیز سرازیر می شود. اوراق قرضه بزرگ‌ترین حباب تاریخ هستند و وقتی حباب از بین برود، در سطح جهانی فاجعه‌بار خواهد بود.

در هر صورت، فعلاً این مشکل حل نمی شود.

آنچه در حال حاضر اتفاق می افتد به همان اندازه جالب است.

برای من به طور فزاینده ای واضح است که مردم احساس تورم می کنند. با افزایش 7 درصدی قیمت ها در ایالات متحده، این باید آشکار باشد. چیزی که تغییر کرده است این است که قیمت های بالاتر به ویژه در خواربارفروشی و گاز رواج بیشتری یافته است. قبلا. این به چیزهایی مانند اتومبیل های دست دوم محدود می شد و من فکر می کنم مردم می توانند آن را توجیه کنند.

اکنون مردم از افزایش قیمت ها ناامید و عصبانی هستند. آنها به دنبال راهی برای آن هستند.

طبیعتاً آنها به سیاستمداران اشاره می کنند. بایدن در ایالات متحده برای تورم به سیخ کشیده می شود، اما همانطور که بلک راک استدلال می کند، جنبه مالی بخش کوچکی از تورم است و هزینه های انجام ندادن حمایت های همه گیر غیرقابل تحمل بود. علاوه بر این، بایدن در آلمان، کانادا، برزیل و تقریباً در همه جای دنیا تورم ایجاد نکرد.

اما مردم به یک خروجی نیاز دارند. آنها به کسی نیاز دارند که سرزنش کنند.

تورم باعث نارضایتی شده است. مردم احساس می کنند که از بین رفته اند. در خواربارفروشی آنها را به صندوقدار می برند اما این تنها آغاز است. گروهی از مردم با وجود تمام هزینه‌های دولت و سودهای بازار سهام احساس می‌کنند که در حال فقیرتر شدن هستند. این یک کوکتل خطرناک است.

به همان اندازه که در جهان توسعه یافته بد است، در بازارهای نوظهور باید مرتبه ای بدتر باشد. مردم به سادگی نمی توانند تحت هیچ شرایطی از عهده افزایش قیمت برآیند. بهار عربی با اعتراض به قیمت مواد غذایی آغاز شد. این درام در قزاقستان امسال به دلیل افزایش قیمت پروپان و بوتان آغاز شد.

من نمی دانم این به کجا ختم می شود و از عدم اطمینانی که مقامات مالی و پولی پیرامون آن ابراز می کنند، دلگرم نمی شوم. عصبانیت آنها را ترسانده است.

بلک راک می نویسد: «زمانی که محدودیت های عرضه عامل تورم بالاتر در زمانی است که اقتصاد هنوز به ظرفیت کامل بازنگشته است، انتخاب دشواری وجود دارد: یا با تورم بالاتر زندگی کنید یا قبل از رسیدن به ظرفیت کامل، فعالیت ها را از بین ببرید.

“ریسک اولیه ای که می بینیم این است که بانک های مرکزی در صورت تداوم محدودیت ها ترمز می کنند و آنها درک می کنند که تورم بالاتر می تواند منجر به انتظارات تورمی شود. این برای اوراق قرضه و سهام بد است زیرا نرخ های سیاست به سطوح محدود کننده و رشد آهسته افزایش می یابد. برخی از آنها ریسک ممکن است در مقاطعی – مانند هفته‌های اخیر – به دلیل انطباق بازارها با این چشم‌انداز کلان جدید، قیمت‌گذاری شود. اما اگر بانک‌های مرکزی ترمز کنند، احتمالاً متوجه خواهند شد که هزینه‌های زیادی دارد و مجبور خواهند شد مسیر خود را معکوس کنند. در نقاطی که این ریسک قیمت گذاری می شود، منحنی های بازدهی تمایل به صاف شدن یا حتی معکوس شدن دارند.”