COP26 با قراردادی با هدف جلوگیری از فاجعه آب و هوایی، پس از درام اواخر، موافقت کرد

آلوک شارما، رئیس کنفرانس https://www.reuters.com/business/cop، قبل از اینکه با آسودگی به پایین کوبیده شود و نشان دهد که تقریباً 200 هیئت ملی حاضر در گلاسکو، از ذغال سنگ، هیچ حق وتویی نداشته اند، کاملاً احساساتی بود. – و ابرقدرت های گازسوز به تولیدکنندگان نفت و جزایر اقیانوس آرام که با افزایش سطح دریاها بلعیده می شوند.

کنفرانس دو هفته ای در گلاسکو، که به یک روز دیگر ادامه یافت https://www.reuters.com/business/cop/cop26-final-hours-climate-negotiations-2021-11-12، بیست و ششمین کنفرانس بود. در نوع خود، اما اولین کسی است که خواهان کاهش سوخت های فسیلی است، که نه تنها بخش عمده ای از اقتصاد جهان را تامین می کند، بلکه عامل اصلی گرمایش زمین توسط انسان است.

درام لحظه آخری رخ داد که هند، با حمایت چین و سایر کشورهای در حال توسعه وابسته به زغال سنگ، به این بخش از توافق اعتراض کرد و خواستار بازنویسی عبارت شد. این بند با عجله اصلاح شد تا از کشورها بخواهد به جای «خروج تدریجی»، تلاش‌های خود را برای کاهش تدریجی انرژی زغال‌سنگ تسریع بخشند.

وزیر محیط زیست و آب و هوای هند، بوپندر یاداو، گفت که این بازنگری برای منعکس کردن “شرایط ملی اقتصادهای نوظهور” مورد نیاز است.

او به رویترز گفت: «ما در حال تبدیل شدن به صدای کشورهای در حال توسعه هستیم.» وی افزود که زغال سنگ در جریان مذاکرات COP26 «مشخص شد» در حالی که درخواست مشابهی برای حذف تدریجی نفت یا گاز طبیعی وجود نداشت.

او با اشاره به این واقعیت که کشورهای ثروتمند در طول تاریخ بیشترین سهم گازهای گلخانه ای را منتشر کرده اند، گفت: “ما تلاش خود را برای ایجاد یک اجماع معقول برای کشورهای در حال توسعه و منطقی برای عدالت اقلیمی انجام دادیم.” /CLIMATE-UN/EMISSIONS/jnvwexaryvw/index.html.

تغییر یک کلمه‌ای در توافق با ناامیدی اقتصادهای ثروتمند اتحادیه اروپا و سوئیس و همچنین گروه بزرگی از کشورهای جزیره‌ای کوچک مواجه شد که موجودیت آن‌ها به دلیل افزایش سطح آب دریاها در معرض تهدید قرار دارد.

اما همه گفتند که به خاطر یک توافق کلی اجازه خواهند داد که پابرجا بماند.

«متون تصویب شده یک مصالحه است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفت: آنها منعکس کننده منافع، شرایط، تضادها و وضعیت اراده سیاسی در جهان امروز هستند.

آنها گام های مهمی برمی دارند، اما متأسفانه اراده سیاسی جمعی برای غلبه بر برخی تضادهای عمیق کافی نبود.»

‘ناامیدی عمیق’

شارما وظیفه طاقت فرسایی را بر عهده داشت تا خواسته های آسیب پذیران آب و هوا را متعادل کند https://www.reuters.com/business/cop/that-sinking-feeling-poor-nations-straggle-with-un-climate-fund-2021- ۱۱-۱۱ کشور، قدرت‌های صنعتی بزرگ، و کشورهایی مانند هند و چین که مصرف یا صادرات سوخت‌های فسیلی برای توسعه اقتصادی آنها حیاتی است.

صدای او پس از اینکه شنید کشورهای آسیب پذیر خشم خود را نسبت به تغییرات لحظه آخری ابراز کردند، از احساسات شکست.

او در مجمع گفت: «اجازه می‌دهم فقط به همه نمایندگان بگویم که به خاطر روندی که این روند پیش آمده است عذرخواهی می‌کنم و عمیقا متاسفم».

من همچنین ناامیدی عمیق را درک می کنم، اما فکر می کنم، همانطور که اشاره کردید، محافظت از این بسته نیز حیاتی است.

هدف کلی که او قبل از کنفرانس تعیین کرد، هدفی بود که فعالان اقلیم و کشورهای آسیب‌پذیر آن را بسیار متواضع می‌دانستند – یعنی «زنده نگه داشتن» هدف توافقنامه پاریس در سال 2015 برای محدود کردن گرمایش جهانی به 1.5 درجه https://www.reuters. com/business/cop/whats-dfference-between-15c-2c-global-warming-2021-11-07 درجه سانتیگراد (2.7 فارنهایت) بالاتر از سطوح ماقبل صنعتی.

این توافق در واقع اذعان کرد که تعهدات انجام شده تا کنون برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای که باعث گرمایش سیاره‌ها می‌شوند، به اندازه کافی نزدیک نیستند، و از کشورها خواسته شد تا سال آینده به جای هر پنج سال یکبار، تعهدات سخت‌تر آب و هوایی را که در حال حاضر ملزم به انجام آن هستند، تنظیم کنند.

دانشمندان می گویند که فراتر رفتن از افزایش 1.5 درجه سانتی گراد باعث افزایش شدید سطح آب دریاها و فجایعی از جمله خشکسالی فلج کننده، طوفان های هیولایی و آتش سوزی های جنگلی می شود که بسیار بدتر از آنچه جهان در حال حاضر از آن رنج می برد.

اما تعهدات ملی که تاکنون برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای – عمدتاً دی اکسید کربن ناشی از سوزاندن زغال سنگ، نفت و گاز – انجام شده است، تنها افزایش متوسط ​​دمای جهانی را به 2.4 درجه سانتیگراد محدود می کند.

“عصر زغال سنگ در حال پایان است”

جنیفر مورگان، مدیر اجرایی گروه کمپین صلح سبز، لیوان را نیمه پر دید.

او گفت: “آنها یک کلمه را تغییر دادند، اما نمی توانند سیگنالی را که از این COP می آید، مبنی بر اینکه دوران زغال سنگ در حال پایان است، تغییر دهند.” “اگر شما یک مدیر شرکت زغال سنگ هستید، این COP نتیجه بدی را شاهد بود.”

کشورهای در حال توسعه استدلال می کنند که کشورهای ثروتمند که انتشارات تاریخی آنها https://www.reuters.com/business/cop/biggest-carbon-emitter-blame-game-troubles-cop26-talks-2021-11-11 عمدتا مسئول گرم کردن هستند. در بالای سیاره، باید برای کمک به آنها برای سازگاری با عواقب آن و همچنین کاهش ردپای کربن خود هزینه بیشتری بپردازد.

این توافق به فقیرترین کشورها وعده‌های بیشتری داد، اما هیچ تضمینی نداشت که در نهایت کمک‌های مالی بیشتری را که مدت‌ها گفته بود دریافت خواهند کرد، دریافت خواهند کرد.

این اتحادیه از کشورهای ثروتمند خواست تا بودجه سازگاری با آب و هوا را تا سال 2025 نسبت به سطوح سال 2019 دو برابر کنند، و بودجه ای را که یکی از خواسته های اصلی کشورهای جزیره ای کوچک در کنفرانس بوده است، ارائه می دهد.

بودجه های سازگاری عمدتاً به فقیرترین کشورها اختصاص می یابد و در حال حاضر تنها بخش کوچکی از بودجه آب و هوا را به خود اختصاص می دهد.

یک کمیته سازمان ملل همچنین در سال آینده گزارشی را در مورد پیشرفت در جهت تامین 100 میلیارد دلار بودجه سالانه کلی سالانه آب و هوا که کشورهای ثروتمند تا سال 2020 وعده داده بودند اما نتوانستند انجام دهند، گزارش خواهد کرد. و دولت‌ها در سال‌های 2022، 2024 و 2026 برای بحث در مورد مسائل مالی اقلیم برای نشستی فراخوانده خواهند شد.

با این حال، حتی 100 میلیارد دلار در سال نیز بسیار کمتر از نیازهای واقعی کشورهای فقیرتر است، که طبق گفته سازمان ملل، علاوه بر زیان های اقتصادی ناشی از شکست محصول یا بلایای مرتبط با آب و هوا، می تواند تا سال 2030 تنها به 300 میلیارد دلار هزینه های سازگاری برسد.

(گزارش اضافی توسط الیزابت پایپر، جیک اسپرینگ، سایمون جسوپ، آندریا جانوتا و ریچارد والدمانیس؛ نویسنده کوین لیفی؛ ویرایش توسط کیتی دایگل، فرانسیس کری و دنیل والیس)