صدها والدین میانماری از ترس حکومت نظامی، فرزندان مخالف را انکار می کنند

این اعلامیه ها در ماه نوامبر پس از آنکه ارتش، که یک سال پیش قدرت را از دولت منتخب دموکراتیک میانمار گرفته بود، اعلام کرد که اموال مخالفان خود را تصرف می کند و افرادی را که به معترضان پناه می دادند دستگیر می کند، به این شکل ظاهر شد. در پی آن تعداد زیادی یورش به خانه ها انجام شد.

لین لین بو بو، فروشنده سابق خودرو که به یک گروه مسلح که در برابر حکومت نظامی مقاومت می کردند، پیوست، یکی از کسانی بود که توسط والدینش در حدود 570 اعلامیه بررسی شده توسط رویترز رد شده بود.

در اطلاعیه‌ای که والدینش، سان وین و تین تین سو، در ماه نوامبر در روزنامه دولتی میرور ارسال کردند، آمده است: «ما اعلام می‌کنیم که لین لین بو بو را انکار کرده‌ایم زیرا او هرگز به خواست والدینش گوش نداده است».

این جوان 26 ساله در گفتگو با رویترز از یک شهر مرزی تایلند که پس از فرار از میانمار در آنجا زندگی می کند، گفت که پس از اینکه سربازان برای جستجوی او به خانه خانواده آنها آمدند، مادرش به او گفته بود که او را انکار می کند. چند روز بعد، او گفت که هنگام خواندن اعلان در روزنامه گریه کرده است.

او به رویترز گفت: «رفقای من سعی کردند به من اطمینان دهند که انجام این کار برای خانواده ها تحت فشار اجتناب ناپذیر است. اما من خیلی دلم شکسته بود.

والدین او با تماس رویترز از اظهار نظر خودداری کردند.

به گفته وای هنین پوینت تون، افسر ارشد مدافع در گروه حقوق بشر برمه، هدف قرار دادن خانواده‌های فعالان مخالف تاکتیکی بود که ارتش میانمار در جریان ناآرامی‌های سال 2007 و اواخر دهه 1980 از آن استفاده کرد، اما از زمان کودتای 1 فوریه 2021 به مراتب بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است. کمپین بریتانیا که از نام قدیمی مستعمره سابق بریتانیا استفاده می کند.

وای هنین پوینت تون گفت که انکار عمومی اعضای خانواده، که سابقه طولانی در فرهنگ میانمار دارد، یکی از راه‌های پاسخگویی است که گفت که بیشتر از گذشته شاهد چنین اعلامیه‌هایی در مطبوعات بوده است.

او گفت: «اعضای خانواده از دست داشتن در جنایات می ترسند. آنها نمی خواهند دستگیر شوند و نمی خواهند در دردسر بیفتند.

یک سخنگوی ارتش به سوالات رویترز برای این داستان پاسخی نداد. زاو مین تون، سخنگوی ارتش، در توضیح این اعلامیه ها در یک کنفرانس خبری در ماه نوامبر گفت که افرادی که چنین اظهاراتی را در روزنامه ها ارائه می کنند، در صورت حمایت از مخالفان حکومت نظامی همچنان می توانند متهم شوند.

سرکوب خشونت آمیز

صدها هزار نفر در میانمار که بسیاری از آنها جوان بودند در اعتراض به کودتای یک سال پیش به خیابان ها آمدند. پس از سرکوب خشونت آمیز تظاهرات توسط ارتش، برخی از معترضان به خارج از کشور گریختند یا به گروه های مسلح در مناطق دورافتاده کشور پیوستند. این گروه ها که به عنوان نیروهای مدافع خلق شناخته می شوند، به طور گسترده با دولت غیرنظامی سرنگون شده همسو هستند.

به گفته انجمن کمک به زندانیان سیاسی، یک گروه نظارتی، طی یک سال گذشته، نیروهای امنیتی حدود 1500 نفر را کشته اند که بسیاری از آنها تظاهرکنندگان بودند و نزدیک به 12000 نفر را دستگیر کردند. ارتش گفته است که این ارقام اغراق آمیز است.

روزنامه نگار So Pyay Aung به رویترز گفت که از پلیس ضدشورش با استفاده از باتوم و سپر برای سرکوب تظاهرات فیلمبرداری کرده و این ویدئو را در وب سایت خبری صدای دموکراتیک برمه پخش زنده کرده است. پس از اینکه مقامات به جستجوی او پرداختند، او گفت که قبل از فرار به تایلند به همراه همسر و دختر شیرخوارش در مکان‌های مختلف میانمار مخفی شده است. او در نوامبر توسط پدرش طرد شد.

من اعلام می‌کنم که پسرم را انکار می‌کنم زیرا او فعالیت‌های نابخشودنی را برخلاف میل والدینش انجام داد. من هیچ مسئولیتی در رابطه با او نخواهم داشت.

پس پیای آنگ به رویترز گفت: «وقتی روزنامه ای را دیدم که به قطع رابطه با من اشاره کرد، کمی ناراحت شدم. اما می‌دانم که والدینم از فشار می‌ترسیدند. آنها ممکن است نگران تصرف یا دستگیری خانه‌شان باشند.»

پدرش، تین آنگ کو، از اظهار نظر خودداری کرد.

دو والدینی که در اعلامیه‌های مشابه فرزندان خود را تکذیب کردند و از ترس جلب توجه ارتش خواستند نامشان فاش نشود، به رویترز گفتند که این اخطارها در درجه اول برای ارسال پیامی به مقامات مبنی بر اینکه آنها نباید مسئول اعمال فرزندانشان شناخته شوند بوده است. .

یکی از مادران گفت: «دخترم همان کاری را انجام می‌دهد که معتقد است، اما مطمئن هستم که اگر ما دچار مشکل شویم، نگران خواهد شد. “من می دانم که او می تواند بفهمد که من با او چه کرده ام.”

لین لین بو بو گفت که امیدوار است روزی به خانه برود و از خانواده اش حمایت کند. او به رویترز گفت: «من می‌خواهم این انقلاب هر چه زودتر به پایان برسد.

به گفته وای هنین پوینت تون، فعال حقوق بشر، ممکن است چنین اتحاد مجددی برای برخی از خانواده هایی که از این طریق از هم پاشیده شده اند امکان پذیر باشد.

او درباره اعلامیه‌های انکار می‌گوید: «مگر اینکه آن‌ها این کار را به‌درستی با وکلا و وصیت‌نامه انجام دهند، این کارها واقعاً از نظر قانونی به حساب نمی‌آیند. پس از چند سال، آنها می توانند به خانواده خود بازگردند.

بنابراین پیای آنگ، روزنامه نگار، گفت که می ترسد جدایی او از والدینش دائمی باشد.

او به رویترز گفت: «من حتی خانه ای ندارم که بعد از انقلاب به آنجا برگردم. من همیشه نگران هستم زیرا پدر و مادرم تحت رژیم نظامی مانده اند.»

(گزارش توسط وا لون و کارکنان رویترز؛ نوشته جان گدی؛ ویرایش توسط بیل ریگبی)