سیدنی پواتیه، اولین بازیگر سیاهپوست برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد، در 94 سالگی درگذشت – مقام رسمی باهامیا.

پواتیه در یک سال با سه فیلم در سال 1967، در زمانی که جداسازی در بسیاری از ایالات متحده حاکم بود، یک میراث سینمایی برجسته خلق کرد.

در “حدس بزنید چه کسی به شام ​​می آید” او نقش یک مرد سیاهپوست با نامزد سفیدپوست را بازی کرد و “در گرمای شب” او ویرجیل تیبز بود، یک افسر پلیس سیاه پوست که در جریان تحقیقات قتل با نژادپرستی روبرو می شد. او همچنین در آن سال در «به آقا، با عشق» نقش معلمی را در یک مدرسه سخت در لندن بازی کرد.

پواتیه در سال 1963 با بازی در نقش مردی که به راهبه‌های آلمانی کمک می‌کند تا کلیسایی در صحرا بسازند، اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای «نیلوفرهای مزرعه» دریافت کرده بود. پنج سال قبل از آن پواتیه اولین مرد سیاهپوستی بود که برای بازی در فیلم «بی‌تحرک‌ها» نامزد دریافت جایزه اسکار شد.

شخصیت تیبز او از فیلم «در گرمای شب» در دو دنباله جاودانه شد: «آنها من را آقای تیبز صدا می کنند!» در سال 1970 و “سازمان” در سال 1971 – و اساس سریال تلویزیونی “در گرمای شب” با بازی کارول اوکانر و هوارد رولینز شد.

از دیگر فیلم‌های کلاسیک او در آن دوران می‌توان به «یک تکه آبی» در سال 1965 اشاره کرد که در آن شخصیت او با یک دختر سفیدپوست نابینا دوست می‌شود، «جنگل تخته سیاه» و «کشمش در آفتاب» که پواتیه آن‌ها را نیز در برادوی اجرا کرد.

پواتیه در 20 فوریه 1927 در میامی به دنیا آمد و در مزرعه گوجه فرنگی در باهاما بزرگ شد و تنها یک سال تحصیل رسمی داشت. او با فقر، بی سوادی و تعصب مبارزه کرد تا به یکی از اولین بازیگران سیاه پوست تبدیل شود که در نقش های اصلی توسط مخاطبان اصلی شناخته شده و پذیرفته شده است.

پواتیه نقش‌هایش را با دقت انتخاب می‌کرد و این ایده قدیمی هالیوود را مدفون می‌کرد که بازیگران سیاه‌پوست فقط می‌توانستند در زمینه‌های تحقیرآمیز به‌عنوان پسران کفش‌های براق، راهنمایی قطار و خدمتکار ظاهر شوند.

دنزل واشنگتن، یکی دیگر از برندگان اسکار، یک بار در یک مراسم عمومی به پواتیه گفت: “من شما را دوست دارم، به شما احترام می گذارم، از شما تقلید می کنم.”

به عنوان کارگردان، پواتیه با دوستش هری بلافونته و بیل کازبی در «شنبه‌شب بالای شهر» در سال 1974 و ریچارد پرایور و جین وایلدر در «Stir Crazy» در سال 1980 کار کرد.

روی صحنه شروع شد

پواتیه قبل از اینکه در 16 سالگی به نیویورک نقل مکان کند، در دهکده کوچک باهامایی جزیره گربه و در ناسائو بزرگ شد، در مورد سن خود دروغ گفت تا برای دوره کوتاهی در ارتش ثبت نام کند و سپس در مشاغل عجیب و غریب از جمله ماشین ظرفشویی مشغول به کار شد، در حالی که بازیگری را آغاز کرد. درس ها.

این بازیگر جوان اولین استراحت خود را با ملاقات با مدیر بازیگران تئاتر سیاهپوستان آمریکایی بدست آورد. او در «روزهای جوانی ما» دانش‌آموز بود و زمانی که ستاره، بلافونته، که همچنین یک بازیگر سیاهپوست پیشگام می‌شد، بیمار شد، مسئولیت را بر عهده گرفت.

پواتیه در برادوی در «آنا لوکاستا» در سال 1948 به موفقیت رسید و دو سال بعد، اولین نقش سینمایی خود را در «راهی نیست» با ریچارد ویدمارک دریافت کرد.

در مجموع، او در بیش از 50 فیلم بازی کرد و 9 فیلم را کارگردانی کرد که در سال 1972 با “باک و واعظ” که در آن با بلافونته همبازی بود شروع شد.

در سال 1992، پواتیه جایزه دستاورد زندگی را از سوی موسسه فیلم آمریکا دریافت کرد، که معتبرترین افتخار پس از اسکار بود و به دریافت کنندگانی مانند بت دیویس، آلفرد هیچکاک، فرد آستر، جیمز کاگنی و اورسن ولز پیوست.

پواتیه به حضار گفت: «همچنین باید از یک پیشخدمت یهودی مسن تشکر کنم که برای کمک به یک ماشین ظرفشویی جوان سیاه پوست در یادگیری خواندن وقت گذاشت. “من نمی توانم نام او را به شما بگویم. من هرگز آن را نمی دانستم. اما الان خیلی خوب خواندم.»

در سال 2002، جایزه اسکار افتخاری “دستاوردهای چشمگیر او به عنوان یک هنرمند و به عنوان یک انسان” را به رسمیت شناخت.

پواتیه در اواسط دهه 1970 با بازیگر جوانا شیمکوس، همسر دومش ازدواج کرد. او با دو همسرش شش دختر داشت و سه کتاب نوشت: «این زندگی» (1980)، «معیار یک مرد: زندگینامه معنوی» (2000) و «زندگی فراتر از اندازه: نامه‌هایی به نوه‌ی من» (2008) ).

او به واشنگتن پست گفت: “اگر عقل و منطق را در این حرفه من به کار ببرید، خیلی دور نمی شوید.” این سفر از ابتدا باورنکردنی بوده است. بسیاری از زندگی، به نظر من، با تصادفی محض تعیین می شود.»

پواتیه سه کتاب زندگی‌نامه نوشت و در سال 2013 رمان «مونتارو کین» را منتشر کرد که بخشی رازآلود و بخشی علمی تخیلی توصیف می‌شد.

پواتیه در سال 1974 توسط ملکه الیزابت دوم بریتانیا لقب شوالیه دریافت کرد و به عنوان سفیر باهامیا در ژاپن و یونسکو، آژانس فرهنگی سازمان ملل متحد خدمت کرد. او همچنین از سال 1994 تا 2003 در هیئت مدیره شرکت والت دیزنی حضور داشت.

در سال 2009، پواتیه بالاترین افتخار غیرنظامی ایالات متحده، مدال آزادی ریاست جمهوری، توسط رئیس جمهور باراک اوباما اعطا شد.

مراسم جوایز اسکار 2014 پنجاهمین سالگرد اسکار تاریخی پواتیه را رقم زد و او در آنجا بود تا جایزه بهترین کارگردانی را اهدا کند.

(گزارش توسط کاترین جکسون؛ ویرایش توسط Doina Chiacu و Howard Goller)